3 mart 1994’de Leyla Zana meclisten atılırken buna tepki göstermiş olsaydık. Ona sahip çıkıp kol kanat gerseydik, 2 Mayıs 1999’da Merve Kavakçı’nın da atılmasına tanık olmayacaktık. İnsanlar öncelikle ötekisinin acısına duyarsız kaldığı, yangın kendi kapısına gelmeden tepki vermediği müddetçe, hep başkası olarak gördüğü sürece, sistemin amacına ulaştığını görüyoruz. Bütün farklılıklarımız bir birine karşı konuşlandırılmış oluyor.

 

Yıldız Ramazanoğlu 

(Mardin Artuklu Üniversitesi’nde düzenlenen 28 Şubat ve Şahitlikler  konulu panelden)